van 30 november 2022 tot april 2023
LET US FLY
DE TENTOONSTELLING
« In het begin van de jaren 80 wilde ik de fotografie introduceren in de ware kunstwereld. Als een inwijdingsreis ging ik op zoek naar de kunstenaars uit mijn persoonlijke pantheon. Het idee was om een nieuwe beeldtaal uit te vinden. »
- Louis Jammes
Een oeuvre dat niet geheel nomadisch is, niet geheel chaotisch, maar eerder dwalend en kronkelend – doch harmonieus –, dat de brug slaat tussen schilderkunst en fotografie en beide samenbrengt in een licht dat de hoofdrol opeist in dit avontuur.
Deze expositie is opgezet als een inwijdingsreis, die teruggaat naar zijn oorsprong: zijn duizend-en-één levens als fotograaf, zijn wortels en zijn ervaringen.
Een reis door meerdere werelden, doorheen reeksen en levensmomenten van meer dan dertig jaar – talrijke exclusieve samenwerkingen, waaronder Andy Warhol, Robert Combas en Jean-Michel Basquiat. In zijn omzwervingen, in het hart van de conflicten en grote gebeurtenissen van onze hedendaagse geschiedenis, van Sarajevo tot Fukushima, belicht hij de slachtoffers om partij te kiezen, of bij gebrek daaraan er deel van uit te maken.
Een verrassende verrassing wacht de toeschouwers bij het vallen van de nacht: een monumentale projectie die getuigt van zijn duizend-en-één ervaringen als kunstenaar, doorheen reeksen en levensmomenten van meer dan dertig jaar – zijn exclusieve samenwerkingen, zijn reizen naar het hart van de conflicten en grote gebeurtenissen van onze hedendaagse geschiedenis, van Sarajevo tot Fukushima, en zijn terugkeer naar de Audoise wortels, in het hart van het terroir van La Clape.
« Een werk waarin zichtbaar zou worden dat het beeld niets bewijst, lijkt mij het meest noodzakelijke werk, politiek gezien het meest noodzakelijke. »
Louis Jammes
DE KUNSTENAAR
LOUIS JAMMES
Louis Jammes werd in 1958 geboren in Carcassonne. Aan het begin van de jaren 1980, aan het begin van zijn carrière, vereeuwigde hij de kunstenaars van zijn persoonlijke pantheon, zij die zijn pad inspireerden zoals de leden van de Beat Generation, Andy Warhol, Lou Reed, en vervolgens zijn naasten, de opkomende figuration libre en tijdgenoten van zijn generatie: Keith Haring, Jean-Michel Basquiat, Robert Combas en Julian Schnabel, in een door hem ontworpen decor dat aan hun werk herinnert.
Geleidelijk aan probeert Louis Jammes de wereld door zijn lens te verkennen en de huidige tijd vast te leggen. Hij gaat de straat op en portretteert in 1987 de "Bag people" in Barbès, anonieme voorbijgangers die poseren voor een beschilderd decor, die hij zo voor de duur van een fotosessie in helden verandert. Vervolgens reist hij naar landen waar zich grote gebeurtenissen uit de hedendaagse geschiedenis afspelen, op het terrein van de grote verslaggevers, in steden en landen die lijden of in oorlog zijn.
de Kunstenaar
LOUIS JAMMES
Op zoek naar de menselijke natuur en haar breuken.
In Gaza en op de Westelijke Jordaanoever in 1988, in Tunesië bij de Palestijnen, in Spanje bij de Roma en in Berlijn tijdens de val van de Muur in 1989, in Tsjernobyl in 1991 als gevolg van de kernramp, in Sarajevo tijdens de oorlog van 1993, in Tsjetsjenië en Afrika in 1996, op het schiereiland Tajmyr in Noord-Siberië in 1999, in Irak op de dag van de val van Saddam Hussein in 2003, in Egypte op het Tahrirplein tijdens de revolutie in 2012, in het hart van Europa in 2015 bij de vluchtelingen.
Louis Jammes fotografeert niet de barbarij in haar daden, maar de slachtoffers. Hij wenst geen getuige te zijn van deze conflicten zoals een verslaggever, maar partij te kiezen, er deel van uit te maken.
« Fotograaf maar niet zoals andere fotografen, schilder maar niet zoals andere schilders.
Uniek in zijn soort. Singulier zoals de besten dat zijn. De beste maar geheel alleen, als ik het zo mag zeggen »
Fragment uit de tekst van Michel Nurudsany
FRAGMENTEN
Een chaotisch en nomadisch leven tussen de Siberische toendra, het New York van de jaren 80, het Parijs van de Figuration Libre, het door oorlog geteisterde Sarajevo, het verwoeste Tsjetsjenië, het besmette Tsjernobyl, Oeganda met zijn woud zo mooi als een hof van Eden, en de Aude als een groen paradijs.
Ik ontdekte het bestaan van Louis Jammes in 1988, toen Yvon Lambert plotseling Rémy Blanchard toonde (vanaf 1982), daarna Combas en vervolgens Louis Jammes. Ik hield van Combas, maar niet zo van de andere schilders van de « Figuration libre ». Louis Jammes stond voor mij apart. En ik gaf duidelijk de voorkeur aan hem. Ik vond het moeilijk hem binnen die stroming te plaatsen, hem te verkiezen boven mensen met wie hij moeilijk te vergelijken was. Ik hield van hem zoals men van een ufo houdt. Apart, ja, apart.
Fotograaf, maar niet zoals andere fotografen; schilder, maar niet zoals andere schilders. Uniek in zijn soort. Zo uitzonderlijk als de besten zijn. De beste, maar geheel op zichzelf, als ik het zo mag zeggen.
Fragment uit de tekst van Michel Nuridsany
